بهانه

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید
عطر صد خاطره پیچید باغ صد خاطره خندید
یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
لحظه ای چند بر آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
یادم آید تو به من گفتی از این عشق حذر کن
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب آیینه ی عشق گذران است
باش فردا که دلت با دگران است
با تو گفتم حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم ...نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی من نرمیدم...نگسستم
اشکی از شاخه فروریخت
مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت
یادم آید که دگر از تو حرفی نشنیدم
آی دردا...من اندوه کشیدم نگسستم ...نرمیدم
نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

...

 

آمــــدی جــــانم به قـــــربانت ولـــی حالا چـــرا         بی وفــــــــا حــــالا که من افــــتاده ام از پا چـــرا

نوشدارویی و بعــــد از مرگ ســـحراب آمــــدی         سنگ دل این زود تر مــــی خواستی حـــالا چــرا

عمــر مرا را مــــهلت امروز و فـــردای تو نیست         من که یک امـــــروز مــــهمان تو ام فـــــردا چـــرا

نا زنینـــا مـــا به ناز تــو جـــوانـــی داده ایـــــم           دیگر اکنــــون با جـــــوانان ناز کــــــن با ما چــــرا

وه که با این عــمــرهـای کـــــوته و بی اعــتبار         اینهمه غافل شـــــــدن از چون منی شیدا چــــرا

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کـند           در شـــگفتم من نمــــی پاشد ز هــــم دنیا چـــرا

شهریارا بی حبیب خـــــــود نمی کردی سفر          راه عشق است این یکی،بی مـــونس و تنها چــرا

سلام

با رنگ و بویت ای گل، گل رنگ و بو نــــــــــــدارد             با لعــلت آب حــیــــوان آبـــی به جــــو نـــدارد

جز وصـــــــــــف پیش رویت در پشت سر نگـویم              رو کن به هر که خواهی گل پشت و رو ندارد

از عشق من به هر سو در شهر گفتو گوییست              من عاشق تو هستم ایـــــــــن گفتگو ندارد

دارد مـــتاع عفـــت از چـــار ســــو خـــــریــــــدار              بازار خود فروشی ، این چــــارســــــــو ندارد

 

خرم آن روز کز اين منزل ويران بروم
راحت جان طلبم و از پي جانان بروم

گر چه دانم که به جايي نبرد راه غريب
من به بوي سر آن زلف پريشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت
رخت بربندم و تا ملک سليمان بروم

چون صبا با تن بيمار و دل بي‌طاقت
به هواداري آن سرو خرامان بروم

در ره او چو قلم گر به سرم بايد رفت
با دل زخم کش و ديده گريان بروم

نذر کردم گر از اين غم به درآيم روزي
تا در ميکده شادان و غزل خوان بروم

به هواداري او ذره صفت رقص کنان
تا لب چشمه خورشيد درخشان بروم

تازيان را غم احوال گران باران نيست
پارسايان مددي تا خوش و آسان بروم

ور چو حافظ ز بيابان نبرم ره بيرون
همره کوکبه آصف دوران بروم