بهانه

حالا چرا؟

استاد شهریار یکی از زیبا ترین اشعار خود را زمانی سرود که پس از چهار سال تحمل رنج تبعید و دوری از یار و دیار در سال ۱۳۱۴ از خراسان به تهران بازگشت در حالی که بیمار و افسرده بود و سرو صورتی همچون دروایش ژولیده و پریشان داشت، از خود و دنیا قطع امید کرده بود. دوستانش او را در بیمارستانی بستری کردند. وقتی پری(ثریا) از بازگشت شهریار با خبر شد به ملاقات او رفت. با دیدن پری خاطرات گذشته همه از جلو چشمان شهریار گذشت و درحالی که چشم در چشم پری اشک می ریخت چنین می گفت:

آمـــــدی جــانم به قـــربانـت ولــی حـالا چـــــرا           بـی وفـا حـالا کـه مـن افـتاده ام از پا چــرا

نوشدارویی و بعد از مرگ ســــهراب آمـــــــدی           سنگدل این زود تر می خواستی حالا چرا

عمر ما را مــــهلت امــــــروز و فردای تو نیست           مـن کـه یک امــروز مـهـمان تـوام فـردا چرا

نـازنینـا مــــا به نـاز تـــو جــــوانی داده ایــــــم            دیـگــر اکــنون با جــوانان ناز کن با ما چـرا

وَه کـه با این عـمــرهـــای کـــوته بـی اعـــتبار             اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند             در شگـفتم من نمـی پاشد زِ هم دنیا چرا

شهریارا بی حبیب خــود نمــی کـردی ســـفر            راه عشق است این سفر بی مونس و تنها چرا

بعد از مرگ نیما یوشیج، هوشنگ ابتهاج(سایه) برای استاد شهریار چنین نوشت:

با من بی کس تنها شده ، یارا تو بمان
همه رفتند ازین خانه ، خدا را تو بـمان
من بی برگ خزان دیده ، دگر رفتنی ام
تو همه بار و بری ، تازه بهارا تو بــــمان
داغ و درد است هــــمه نقـــــش و نگــار دل من
بنگر این نقش به خون شسته ، نگارا تو بمان
زین بیابان گذری نیست ســــواران را ، لیک
دل ما خوش به فریبی است ، غبارا تو بمان
هر دم از حلقه ی عشاق، پریشانی رفت
به سر زلف بتان ، سلسله دارا تــو بمان
شهریارا تو بمـــان بر سر این خیل یتیم
پــــدرا ، یـارا ، انـدوهـــگــسارا تـو بـمان
سایه در پای تو چون موج چه خوش زار گریست
که ســرِ ســبز تو خوش باشد ، کـــنارا تو بمان

استاد شهریار در جواب سایه چنین می گوید:

سایه جان رفتنی هستیم بمانیم که چه                زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه؟

درس این زندگی از بهر ندانستن ماست                این هـمه درس بخوانیم و ندانیم که چه؟

خود رسیدیم به جان نعش عزیزی هر روز                دوش گـیریمـــو بخاکش برسانیم که چه؟

پی این زهر حلاحل به تشخص هـــر روز                 بچشیم و به عزیزان بچــشانیم که چه؟؟

دور سر هلــهله هاله شاهـــین اجـــــــل                ما به سرگیجه کــبوتر بپرانیم کــه چـــه؟؟

کشتی ای را که پی غرق شدن ساخته اند           هی به جان کندن از این ورطه برانیم که چه؟

قسمت خرس و شغال است خود این باغ مویز        بی ثمر غوره ی چشمی بچلانیم که چه؟

ما طلسمی که خدا بسته ندانیم شکست            کاسه و کوزه سر هم بشکانیم که چه؟؟؟

شهریارا .دگــران فاتحه از ما خــــــــوانند                 ما همه از دگران فاتحه خوانیم که چه؟..

ای عشق همه بهانه از توست

این سایت فقط یک بهانه است، بهانه ای برای بیان هر گونه تراوش ذهنی که احساس می شود بیان آن علاوه بر ایجاد آرامش روانی و اصطلاحا احساس سبکی در نگارنده، برای دیگران نیز ممکن است مفید باشد. 

ای عشق همه بهانه از توست                   من خامشم این ترانه از توست

این بانگ بلــــند صبــحـــگاهی                    وین زمـــــزمه شبانه از توست

مـن انـدُه خـــویش را نـدانـــم                     این گـریه ی بی بهانه از توست

ایـن آتـش جـان پاکـــــــــبازان                     در خــــرمن من زبانه از توست

افسون شده تو را زبان نیست                    ور هست همه فسانه ی توست

کـــشتی مـــرا چه بیـــم دریا                     طـــوفان ز تو و کرانه از توست 

گرباده دهی وگر نه غم نیست                   مست از تو شرابخانه از توست

می را چه اثر به پیش چشمت                   کاین مستی شادمانه از توست

پیش تو چه تَوسنی کند عــقل                    رام است کـه تازیانه از تـوست

من می گذرم خموش و گمنام                   آوازه ی جــــاودانـه از تـوسـت 

چون سایه مرا زخــاک بــر گیر                   کاین جا سر و آستانه از توست 

دیگر نمی گویم نظر بدهید و شاید اصلا ضروری نباشد که در مورد مطالب سایتها از دیگران نظر خواست ، چه، اگر مطلب به اندازه کافی تاثیر گذار و خواننده آن نکته سنج باشد، غالبا منتج به اعلام نظر خواننده باریک بین خواهد شد.